Najważniejsze fakty

Inwestor	Rafineria Gdańska sp. z o.o. (70% Orlen, 30% Aramco Overseas Company B.V.)
Generalny wykonawca	Electrum sp. z o.o. (Białystok), formuła EPC „pod klucz”
Moc elektrolizera	5 MW, technologia elektrolizy alkalicznej
Wydajność	85 kg H₂/h (czystość ≥99,995%, normy SAE J2719, PN-EN 17124, ISO 14687:2019)
Umowa EPC	podpisana w czerwcu 2025 r.
Pozwolenie na budowę	uzyskane w grudniu 2025 r.
Planowane uruchomienie	połowa 2027 r.
Kontekst	rozszerzenie projektu PureH2 (CEF – Transport Blending Facility), realizowanego przez Rafinerię Gdańską i ORLEN od 2018 r.
Przeznaczenie wodoru	rynek transportowy („automotive”) – stacje tankowania w Warszawie i Gdyni
Niepotwierdzone w źródłach publicznych	dostawca technologii elektrolizy, wartość kontraktu EPC, status prac budowlanych po grudniu 2025 r.

Wprowadzenie

22 lipca 2025 r. spółka Electrum poinformowała o podpisaniu umowy z Rafinerią Gdańską na budowę w formule „pod klucz” instalacji elektrolizy wody o mocy 5 MW [1]. Komunikat prasowy, utrzymany w typowo promocyjnym tonie, określił przedsięwzięcie jako „pionierskie w regionie” i „jedno z największych w Polsce” [1]. Tego rodzaju sformułowania są charakterystyczne dla materiałów prasowych obu spółek i wymagają zestawienia z szerszym kontekstem: krajowym programem wodorowym Orlenu, unijnym finansowaniem infrastruktury transportowej oraz analogicznymi projektami elektrolizerów przy rafineriach w Europie. Niniejsze opracowanie łączy informacje z pierwotnego komunikatu z danymi z rejestrów publicznych, doniesieniami branżowymi oraz dokumentacją unijnych programów finansowania, aby zrekonstruować rzeczywisty status inwestycji, jej miejsce w łańcuchu decyzyjnym Grupy Orlen i możliwych odbiorców wyprodukowanego wodoru.

1. Geneza: od oczyszczania wodoru do jego produkcji

Elektrolizer nie jest projektem samodzielnym — stanowi rozszerzenie istniejącego już przedsięwzięcia „PureH2 – Hydrogen Purifying Unit and Filling Infrastructure”, realizowanego w konsorcjum przez ORLEN S.A. i Rafinerię Gdańską w ramach unijnego instrumentu Connecting Europe Facility – Transport Blending Facility [2][3]. Zgodnie z dokumentacją opublikowaną przez Rafinerię Gdańską, pierwotny projekt PureH2 obejmował lata 2018–2024, miał całkowity koszt 10,50 mln EUR (wydatki kwalifikowane: 9,92 mln EUR) i unijne dofinansowanie w wysokości 1,98 mln EUR — a więc na poziomie ok. 20% wydatków kwalifikowanych [3]. W jego ramach powstały: instalacja doczyszczania wodoru do poziomu 99,999% o wydajności 160 kg/h, węzeł sprężania i dystrybucji wodoru w sąsiedztwie rafinerii w Gdańsku, dwa bateriowozy do transportu sprężonego wodoru oraz dwie ogólnodostępne stacje tankowania — w Warszawie i w Gdyni, w standardach ciśnienia 700 barów (samochody osobowe) i 350 barów (autobusy, transport ciężki) [3][4]. Do 2025 r. cały łańcuch PureH2 opierał się więc na oczyszczaniu wodoru już produkowanego przez rafinerię jako produkt uboczny procesów rafineryjnych — nie na jego wytwarzaniu z odnawialnej energii elektrycznej.

Zmienił to komunikat biura prasowego Rafinerii Gdańskiej z lipca 2025 r., który poinformował, że projekt PureH2 przechodzi „zrestrukturyzowaną odsłonę”, rozszerzoną o budowę elektrolizera wody o mocy 5 MW [5]. Innymi słowy: infrastruktura dystrybucyjna i tankowania powstała najpierw, a źródło zielonego wodoru dochodzi do niej z opóźnieniem o kilka lat. Taka kolejność — budowa stacji tankowania przed uruchomieniem lokalnej produkcji zielonego wodoru — nie jest w branży odosobniona (podobny wzorzec przyjął np. ORLEN w Gdyni, zasilając na razie stację tankowania wodorem sprowadzanym z Włocławka [6]), lecz w opracowaniach na temat projektu warto ten fakt wyraźnie odnotować, bo tłumaczy, dlaczego „pierwszy krok w kierunku dekarbonizacji” ogłoszono dopiero w 2025 r., mimo że infrastruktura wodorowa w Gdańsku funkcjonuje od kilku lat wcześniej.

Umowę na realizację elektrolizera w formule EPC („pod klucz”) podpisano w czerwcu 2025 r. [5]. Generalnym wykonawcą została białostocka spółka Electrum, część grupy climate-tech, która deklaruje blisko 400 zrealizowanych projektów energetycznych, około 3 GW mocy w zarządzaniu oraz ponad 4 GW mocy wyprodukowanej z farm wiatrowych i fotowoltaicznych [1][7]. W komunikatach obu stron nie podano wartości kontraktu — jest to typowa praktyka przy tego rodzaju umowach EPC w Polsce i należy odnotować to jako lukę informacyjną, a nie próbować jej szacować.

2. Status inwestycji (wrzesień 2026)

Z rejestru KRS Rafinerii Gdańskiej, prowadzonego przez fundację Moje Państwo w serwisie Rejestr.io, wynika, że w czerwcu 2025 r. podpisano umowę na elektrolizer, a w grudniu 2025 r. spółka uzyskała pozwolenie na budowę [8]. Jest to jedyne po lipcu 2025 r. potwierdzenie postępu inwestycji, jakie udało się odnaleźć w źródłach publicznych — ani Rafineria Gdańska, ani Electrum nie opublikowały od tego czasu odrębnego komunikatu o rozpoczęciu prac budowlanych, dostawie urządzeń czy ewentualnych zmianach harmonogramu. Zakładany termin uruchomienia instalacji to połowa 2027 r. [5][9]. Zakres kontraktu obejmuje pełny cykl inwestycyjny: dokumentację koncepcyjną, projekty budowlany i wykonawczy, dostawę urządzeń, montaż i rozruch, a także roboty ziemne, fundamentowe, instalacje sanitarne, elektryczne i technologiczne, w tym budowę estakady pod rurociągi wodorowe [1][9].

Docelowa instalacja ma produkować 85 kg wodoru na godzinę, o czystości nie gorszej niż 99,995%, spełniającego normy SAE J2719, PN-EN 17124 oraz ISO 14687:2019 — a więc normy paliwa wodorowego dla pojazdów z ogniwami paliwowymi [1][9]. Zastosowana zostanie technologia elektrolizy alkalicznej — w komunikatach określana jako dostarczana przez „wiodącego dostawcę tego typu technologii na świecie” [1][10], bez wskazania konkretnego producenta. To kolejna informacja, której nie udało się zweryfikować w żadnym z dostępnych źródeł, i którą należy zasygnalizować jako lukę, zamiast zgadywać nazwę dostawcy.

3. Kluczowi interesariusze

Rafineria Gdańska sp. z o.o. (KRS 0000204527) zarządza jednym z najnowocześniejszych zakładów produkcyjno-przerobowych w tej części Europy, o zdolności przerobowej ponad 10 mln ton ropy rocznie, zatrudniającym blisko 1300 osób [1][11]. Spółka powstała w listopadzie 2021 r. w wyniku reorganizacji ówczesnej Grupy Kapitałowej Lotos, integrującej całą działalność rafineryjną zlokalizowaną w Gdańsku [1][11]. Po przejęciu Grupy Lotos przez Orlen i wejściu Saudi Aramco jako inwestora, właścicielami Rafinerii Gdańskiej są dziś ORLEN S.A. (70% udziałów) oraz Aramco Overseas Company B.V. (30%) [8][11]. Kapitał zakładowy spółki wynosi 154,5 mln zł, co przy podziale proporcjonalnym do udziałów odpowiada ok. 108,2 mln zł (Orlen) i 46,4 mln zł (Aramco) [8][37] — jest to jednak wyłącznie wartość nominalna kapitału zakładowego wpisana do KRS, a nie cena, jaką Aramco zapłaciło za swój pakiet. Zgodnie z komunikatami Orlenu z 2022 r., transakcja objęcia przez Aramco 30% udziałów w Rafinerii Gdańskiej (w zamian za wniesienie do spółki zorganizowanej części majątku rafinerii) miała wartość rzędu 1,1–1,15 mld zł [38][39] — a więc na poziomie kilkukrotnie wyższym niż nominalna wartość udziałów. Te dwie liczby opisują różne rzeczy i nie należy ich mylić. Prezesem zarządu pozostaje Adrian Szkudlarski, a w skład zarządu i rady nadzorczej wchodzą również przedstawiciele Aramco (m.in. Abdullah Samir Taleb, Mohanad Ben Assaf) [8] — struktura właścicielska jest więc typowym joint venture polsko-saudyjskim, co ma znaczenie dla rozumienia, kto faktycznie podejmuje decyzje inwestycyjne w spółce.

ORLEN S.A. występuje w projekcie podwójnie: jako współwłaściciel Rafinerii Gdańskiej oraz jako partner konsorcjum realizującego PureH2 wobec Komisji Europejskiej [2][3]. Elektrolizer w Gdańsku wpisuje się w znacznie szerszy, ogólnokrajowy program wodorowy koncernu (patrz część 6).

Electrum sp. z o.o. to spółka climate-tech z siedzibą w Białymstoku, działająca w obszarze projektowania, budowy i zarządzania projektami energetycznymi [7]. Za projekt odpowiada zespół R&D łączący kompetencje inżynierskie, naukowe i projektowe, koncentrujący się m.in. na technologiach wodorowych [1]. Głosem spółki w komunikatach jest Michał Świerczyński, dyrektor handlowy Electrum [1][9].

Komisja Europejska / CINEA (European Climate, Infrastructure and Environment Executive Agency) finansuje projekt PureH2 w ramach instrumentu Connecting Europe Facility – Transport Blending Facility [2]. CINEA zarządza w Europie portfelem 244 projektów wodorowych o łącznej wartości dofinansowania 5,8 mld EUR [12] — warto to zestawienie przywołać, by pokazać skalę gdańskiego projektu na tle całego portfela agencji.

4. Wyzwania i otwarte kwestie

Żadne z odnalezionych źródeł nie opisuje bezpośrednio problemów technicznych czy proceduralnych napotkanych konkretnie przy budowie elektrolizera w Gdańsku — komunikaty obu spółek mają charakter promocyjny, a niezależna prasa branżowa w większości je przedrukowała bez dodatkowego researchu. Można natomiast wskazać dwa poziomy wyzwań, które kontekstualizują decyzję o rozbudowie PureH2 o własną produkcję zielonego wodoru:

Ekonomika zielonego wodoru w skali Grupy Orlen. Przedstawiciele Orlenu wielokrotnie podkreślali w 2025–2026 r., że koszt produkcji zielonego wodoru pozostaje wysoki, a około 70% ceny wytworzonego wodoru to koszt energii elektrycznej zużytej w elektrolizie [13][14]. W tym samym okresie koncern sygnalizował także problem tzw. dodatkowości i korelacji godzinowej (wymogu, by energia elektryczna zasilająca elektrolizer pochodziła z OZE w tym samym oknie czasowym) — dyrektor wykonawczy ds. biopaliw i wodoru Orlenu Grzegorz Jóźwiak przyznał, że przy modelowaniu pracy elektrolizera o mocy 100 MW przy rafinerii okazało się, iż wpływ tych wymogów jest na tyle duży, że pojawia się problem ze stabilnym wprowadzaniem wodoru do sieci rafineryjnej [15]. Te uwagi dotyczyły większej instalacji niż gdańska (100 MW), ale opisują ten sam typ ryzyka regulacyjno-ekonomicznego, z którym mierzy się każdy projekt elektrolizera zasilanego OZE przy rafinerii, w tym instalacja w Gdańsku.

Sekwencja inwestycyjna. Jak wskazano w części 1., infrastruktura dystrybucji i tankowania w ramach PureH2 powstała przed uruchomieniem lokalnego źródła zielonego wodoru, co oznacza, że przez kilka lat stacje w Warszawie i Gdyni musiały być zaopatrywane w wodór spoza projektu (Orlen zaopatruje np. stację w Gdyni z hubów we Włocławku i Trzebini, transportując paliwo bateriowozami [6][16]). To wskazuje na typowe dla sektora ryzyko niedopasowania tempa rozbudowy popytu (stacje, floty pojazdów) i podaży (własna produkcja u źródła) — zjawisko szerzej opisywane w kontekście polskiego rynku wodoru jako ryzyko „doliny śmierci” między infrastrukturą tankowania a flotą pojazdów wodorowych.

Warto podkreślić: powyższe obserwacje dotyczą kontekstu sektorowego i wypowiedzi Orlenu o jego ogólnokrajowym programie wodorowym, a nie potwierdzonych, udokumentowanych trudności specyficznie w projekcie gdańskim. Brak w źródłach jakiejkolwiek wzmianki o poślizgach harmonogramu, sporach z wykonawcą czy problemach z uzyskaniem pozwoleń — przeciwnie, dostępne dane (pozwolenie na budowę uzyskane już w grudniu 2025 r., pięć miesięcy po podpisaniu umowy) sugerują postęp zgodny z deklarowanym planem.

5. Miejsce projektu w polskiej i europejskiej strategii wodorowej

5.1. Program wodorowy Grupy Orlen

Elektrolizer w Gdańsku jest jednym z elementów krajowego programu budowy „hubów wodorowych” Orlenu, który docelowo ma połączyć produkcję, magazynowanie, dystrybucję i wykorzystanie wodoru w spójny system ogólnopolski [17]. Koncern eksploatuje już dwie instalacje produkujące wodór jakości automotive: hub Włocławek (elektrolizery chloroalkaliczne przy zakładach chemicznych Anwil) oraz hub Trzebinia (wodór jako produkt uboczny instalacji glikolu propylenowego w Orlen Południe), a dodatkowo prowadzi prace badawcze nad elektrolizą wody w Odolanowie [13][14]. Kolejne huby oparte bezpośrednio na elektrolizie wody zasilanej OZE powstają w Gdańsku i mają powstać we Włocławku, a w Płocku planowana jest instalacja produkcji wodoru z odpadów komunalnych (waste-to-hydrogen) [17][18]. Do tego zestawu doszedł w maju 2026 r. hub w Szczecinie — inwestycja o wartości 75 mln zł netto, realizowana w formule EPC przez polską spółkę Torpol Oil & Gas, obejmująca elektrolizer o mocy ok. 5 MW i wydajności do 90 kg wodoru na godzinę (ok. 2160 kg/dobę przy pracy ciągłej), z planowanym uruchomieniem na przełomie 2027 i 2028 r. [19][20][21].

Zestawienie to jest istotne dla case study: gdański projekt (85 kg/h) i szczeciński (90 kg/h) mają niemal identyczną moc elektrolizera (~5 MW) i zbliżoną wydajność, ale różnych generalnych wykonawców (Electrum i Torpol Oil & Gas) oraz nieco inny status finansowy — dla Szczecina Orlen podał wprost wartość kontraktu (75 mln zł), czego nie uczyniono w przypadku Gdańska. Skoro projekty o niemal identycznych parametrach technicznych realizowane są w podobnym czasie, wartość kontraktu szczecińskiego (75 mln zł netto za instalację 5 MW/90 kg/h) może stanowić — z ostrożnością, bo wykonawcy i lokalizacje są różne — orientacyjny punkt odniesienia rzędu wielkości dla nieujawnionej wartości kontraktu gdańskiego, choć nie należy tego traktować jako oszacowania samej wartości.

Parametr	Gdańsk	Szczecin
Moc elektrolizera	5 MW	~5 MW
Wydajność	85 kg H₂/h	do 90 kg H₂/h
Wykonawca	Electrum	Torpol Oil & Gas
Wartość kontraktu	nieujawniona	75 mln zł netto
Planowane uruchomienie	poł. 2027	przełom 2027/2028

W skali całej grupy Orlen deklaruje portfel projektów elektrolizerów o łącznej mocy ok. 400 MW oraz cel osiągnięcia do 2035 r. około 0,9–1 GW mocy zainstalowanych elektrolizerów, co w połączeniu z instalacjami waste-to-hydrogen ma dać ponad 130 tys. ton odnawialnego wodoru rocznie [16][17][22]. W 2025 r. spółki z Grupy Orlen otrzymały 1,7 mld zł bezzwrotnego dofinansowania z Krajowego Planu Odbudowy na programy Green H2 i Hydrogen Eagle, z czego znaczna część dotyczy elektrolizerów o łącznej mocy ok. 200 MW [17]. Wobec tej skali 5-megawatowy elektrolizer w Gdańsku jest inwestycją niewielką — stanowi ułamek procenta docelowej mocy elektrolizerów samego Orlenu — ale ma znaczenie symboliczne i regionalne jako pierwsza przemysłowa instalacja produkcji zielonego wodoru w województwie pomorskim [5][9].

5.2. Doliny wodorowe i strategia krajowa

Polska Strategia Wodorowa do 2030 r. z perspektywą do 2040 r. zakłada powstanie co najmniej pięciu „dolin wodorowych” — obszarów geograficznych integrujących cały łańcuch gospodarki wodorowej, od produkcji po zastosowanie końcowe [23]. Województwo pomorskie ma obecnie dwie takie inicjatywy: działającą od 2018 r. Pomorską Dolinę Wodorową, koordynowaną przez Klaster Technologii Wodorowych i Czystych Technologii Węglowych, oraz powiązaną głównie z Portem Gdynia Bursztynową Dolinę Wodorową (od 2023 r.) [24][25]. Wśród interesariuszy Pomorskiej Doliny Wodorowej wymieniani są m.in. Port Gdynia, Gaz-System, Rafineria Gdańska, ORLEN oraz Centrum Technologii Wodorowych Politechniki Gdańskiej [24]. Od 2022 r. inicjatywa figuruje na europejskiej mapie dolin wodorowych w ramach partnerstwa H2 Valleys S3 [26]. Projekt elektrolizera w Rafinerii Gdańskiej, choć realizowany bezpośrednio przez spółki Orlenu i Electrum, wpisuje się więc w szerszy, wieloletni proces budowy regionalnego ekosystemu wodorowego na Pomorzu, którego celem — zgodnie z założeniami klastra — jest osiągnięcie do 2040 r. rozwiniętej regionalnej gospodarki wodorowej opartej na wodorze produkowanym lokalnie [25].

6. Odbiorcy wodoru: obecni i potencjalni

Zgodnie z komunikatami, wodór z gdańskiego elektrolizera ma trafiać na potrzeby „automotive”, czyli jako paliwo dla środków transportu [1][9]. Biorąc pod uwagę istniejącą infrastrukturę PureH2, można wskazać konkretne kanały dystrybucji:

• Stacje tankowania wybudowane w ramach PureH2 — w Warszawie i w Gdyni, w standardach 700 barów (samochody osobowe) i 350 barów (autobusy, pojazdy ciężarowe) [3][4]. Stacja w Gdyni, uruchomiona w czerwcu 2026 r. jako siódma ogólnodostępna stacja wodorowa Orlenu w Polsce, obsługuje obecnie samochody osobowe, autobusy i ciężarówki, a docelowo ma wspierać także pilotażowe wdrożenie autobusów wodorowych w mieście [6][27][28]. To najbardziej prawdopodobny, geograficznie najbliższy odbiorca wodoru z elektrolizera w Gdańsku, gdy tylko instalacja zacznie działać.
• Transport publiczny w regionie — Orlen deklaruje porozumienia z samorządami dotyczące wdrażania autobusów wodorowych (m.in. z Górnośląsko-Zagłębiowską Metropolią, Krakowskim Holdingiem Komunalnym, MPK Kraków oraz miastem Płock) [29], a lokalnie w Szczecinie z planami floty autobusów wodorowych wiąże się operator SPAD Dąbie [21]. Analogiczny scenariusz — zaopatrzenie floty miejskich autobusów — jest realny również dla Trójmiasta, biorąc pod uwagę bliskość stacji w Gdyni.
• Bateriowozy (tube trailery) — dwa pojazdy nabyte w ramach PureH2 mogą transportować nadwyżki wodoru do innych, większych odbiorców poza siecią stacji tankowania [4].
• Sam zakład rafineryjny — w modelu analogicznym do REFHYNE w Niemczech (patrz część 7.) elektrolizer mógłby częściowo zasilać wewnętrzne procesy rafineryjne (np. odsiarczanie paliw) zielonym wodorem zamiast wodoru wytwarzanego dotychczas z gazu ziemnego. Żadne z dostępnych źródeł nie potwierdza wprost takiego przeznaczenia dla instalacji w Gdańsku — komunikaty konsekwentnie mówią o zastosowaniu „automotive” — ale jest to model używany w innych krajach UE i wart odnotowania jako możliwy kierunek rozwoju projektu w przyszłości, gdyby skala produkcji wzrosła.

7. Projekt na tle podobnych inwestycji w Europie

Warto zestawić gdański elektrolizer z REFHYNE — najbardziej znanym w Europie przykładem elektrolizera zintegrowanego z działającą rafinerią. Projekt REFHYNE, finansowany przez unijne Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Technologii Wodorowych i Ogniw Paliwowych (FCH-JU), zainstalował w 2021 r. 10-megawatowy elektrolizer PEM (technologia membran do wymiany protonów) dostarczony przez ITM Power w rafinerii Shell w Wesseling (Nadrenia, Niemcy), produkujący do 1300 ton wodoru rocznie na potrzeby m.in. odsiarczania paliw [30][31][32]. W lipcu 2024 r. Shell podjął decyzję inwestycyjną o rozbudowie instalacji dziesięciokrotnie — do 100 MW — w ramach projektu REFHYNE II, z unijnym dofinansowaniem 32,4 mln EUR z CINEA (w ramach programu Horyzont 2020) i partnerami takimi jak Linde Engineering oraz ITM Power [33][34][40]. Rozbudowana instalacja ma docelowo produkować do 44 ton wodoru na dobę [40][41] — to nieporównanie więcej niż 85 kg/h (ok. 2 tony/dobę) planowane w Gdańsku. Uruchomienie REFHYNE II planowane jest na 2027 r. — a więc w podobnym horyzoncie czasowym co elektrolizer w Gdańsku — a Shell zabezpiecza już dostawy energii elektrycznej z farm wiatrowych (Nordsee One) i fotowoltaicznych na potrzeby projektu [35].

Zestawienie obu projektów pokazuje wyraźnie skalę różnicy: nawet pierwsza faza REFHYNE (10 MW) miała dwukrotnie większą moc niż elektrolizer w Gdańsku, a REFHYNE II (100 MW) — dwudziestokrotnie większą, przy produkcji wodoru wyższej o ponad rząd wielkości. Model REFHYNE zakłada też inny cel biznesowy: wodór trafia głównie do wewnętrznych procesów rafineryjnych (dekarbonizacja produkcji i uzyskiwanie kredytów RED za wodór odnawialny) oraz — w przypadku pierwszej fazy — częściowo na rynek bilansowania mocy (usługi rezerwy dla niemieckich operatorów sieci przesyłowych) [36], podczas gdy projekt gdański od początku adresowany jest do rynku paliw transportowych. Różni się też technologia elektrolizy — Gdańsk stawia na sprawdzoną, tańszą w inwestycji technologię alkaliczną, REFHYNE na droższą, ale bardziej elastyczną technologię PEM [1][30]. To zestawienie sugeruje, że polski projekt należy traktować bardziej jako lokalny krok demonstracyjny i element krajowej infrastruktury transportowej niż jako projekt w awangardzie technologicznej skali europejskiej — plasuje się on w tej samej kategorii co znacznie liczniejsze projekty CEF o mocy rzędu kilku megawatów, a nie w gronie flagowych, stumegawatowych instalacji przemysłowych finansowanych z programu Horyzont Europa.

8. Wnioski

Elektrolizer o mocy 5 MW w Rafinerii Gdańskiej to projekt o istotnym znaczeniu symbolicznym dla regionu — pierwsza przemysłowa instalacja produkcji zielonego wodoru w województwie pomorskim — ale skromny w skali europejskiej i nawet w skali własnego programu wodorowego Orlenu. Jego rzeczywista wartość dodana polega na domknięciu łańcucha PureH2: infrastruktura dystrybucji i tankowania powstała wcześniej, elektrolizer ma ją wreszcie zaopatrzyć w wodór produkowany lokalnie i z OZE, zamiast sprowadzanego z innych hubów Orlenu. Stan na wrzesień 2026 r. wskazuje na postęp zgodny z deklarowanym harmonogramem — umowa z czerwca 2025 r., pozwolenie na budowę z grudnia 2025 r., planowane uruchomienie w połowie 2027 r. — choć od lipca 2025 r. obie strony nie opublikowały żadnej aktualizacji statusu prac budowlanych, co ogranicza możliwość niezależnej weryfikacji postępu na obecnym etapie. Kluczowe niewiadome, które warto monitorować w kolejnych miesiącach, to: nazwa dostawcy technologii elektrolizy, wartość kontraktu EPC oraz to, czy pierwszym odbiorcą wodoru rzeczywiście będzie stacja w Gdyni, czy któryś z pozostałych kanałów dystrybucji opisanych w części 6.

---

Bibliografia

1. Electrum Sp. z o.o., Electrum zrealizuje projekt budowy elektrolizera o mocy 5 MW dla Rafinerii Gdańskiej, komunikat prasowy, Białystok, 22 lipca 2025 r.
2. ORLEN S.A., „PureH2 – Hydrogen Purifying Unit and Filling Infrastructure – informacje o projekcie”, https://www.orlen.pl/pl/o-firmie/o-spolce/dotacje/projekty-inwestycyjne/instrument-laczac-Europe-CEF/PURE-H2/PureH2–Hydrogen-Purifying-Unit-and-Filling-Infrastructure-informacje-o-projekcie
3. Rafineria Gdańska sp. z o.o., „PURE H2 – Instalacja Oczyszczania Wodoru i Infrastruktura do Tankowania”, https://rafineriagdanska.pl/3502/o_firmie/projekty_dofinansowane_przez_ue/pure_h2_-_instalacja_oczyszczania_wodoru_i_infrastruktura_do_tankowania
4. Netka.gda.pl, „W Rafinerii Gdańskiej powstanie elektrolizer o mocy 5 MW, do produkcji wodoru z wody. Generalnym wykonawcą projektu jest spółka Electrum”, https://netka.gda.pl/w-rafinerii-gdanskiej-powstanie-elektrolizer-o-mocy-5-mw-do-produkcji-wodoru-z-wody-generalnym-wykonawca-projektu-jest-spolka-electrum/
5. Rafineria Gdańska sp. z o.o., „W Rafinerii Gdańskiej powstanie elektrolizer o mocy 5 MW”, centrum prasowe, https://rafineriagdanska.pl/1843/p,1941,n,5507/centrum_prasowe/w_rafinerii_gdanskiej_powstanie_elektrolizer_o_mocy_5_mw
6. Netka.gda.pl, „ORLEN otworzył w Gdyni swą pierwszą stację tankowania wodoru na Pomorzu…”, https://netka.gda.pl/orlen-otworzyl-w-gdyni-swa-pierwsza-stacje-tankowania-wodoru-na-pomorzu-producentem-sprzedawanego-tam-wodoru-tez-jest-orlen-ktory-robi-to-paliwo-m-in-z-solanki-we-wloclawku-w-wojewodztwie-pomorsk/
7. ZielonaGospodarka.pl, „Electrum wybuduje elektrolizer o mocy 5 MW dla Rafinerii Gdańskiej”, https://zielonagospodarka.pl/electrum-wybuduje-elektrolizer-o-mocy-5-mw-dla-rafinerii-gdanskiej-20496
8. Rejestr.io / Fundacja Moje Państwo, „RAFINERIA GDAŃSKA – KRS 0000204527″, https://rejestr.io/krs/204527/rafineria-gdanska
9. Bankier.pl, „Rafineria Gdańska będzie produkować zielony wodór. Produkcja ruszy w 2027 roku”, 22 lipca 2025 r., https://www.bankier.pl/wiadomosc/Rafineria-Gdanska-bedzie-produkowac-zielony-wodor-Produkcja-ruszy-w-2027-roku-8982339.html
10. GospodarkaMorska.pl, „Electrum zrealizuje projekt budowy elektrolizera o mocy 5 MW dla Rafinerii Gdańskiej”, https://www.gospodarkamorska.pl/electrum-zrealizuje-projekt-budowy-elektrolizera-o-mocy-5-mw-dla-rafinerii-gdanskiej-86416
11. Radiogdansk.pl, „W Rafinerii Gdańskiej powstanie instalacja do produkcji zielonego wodoru”, 22 lipca 2025 r., https://radiogdansk.pl/wiadomosci/region/trojmiasto/2025/07/22/w-rafinerii-gdanskiej-powstanie-instalacja-do-produkcji-zielonego-wodoru/
12. European Climate, Infrastructure and Environment Executive Agency (CINEA), „Hydrogen in the EU – Supporting Europe’s Transition to Climate Neutrality”, https://cinea.ec.europa.eu/hydrogen-eu-supporting-europes-transition-climate-neutrality_en
13. Parkiet.com, „Dziś produkcja zielonego wodoru jest za droga”, https://www.parkiet.com/surowce-i-paliwa/art41987291-dzis-produkcja-zielonego-wodoru-jest-za-droga
14. Rp.pl / Energia.rp.pl, „Dziś produkcja zielonego wodoru jest za droga”, https://energia.rp.pl/wodor/art41977661-dzis-produkcja-zielonego-wodoru-jest-za-droga
15. Elektromobilni.pl, „ORLEN Połączy Bałtyk, Rafinerie I Transport. W Centrum Wodór”, https://elektromobilni.pl/orlen-polaczy-baltyk-i-rafinerie-w-centrum-wodor/
16. IndexBox, „ORLEN Launches 7th Hydrogen Station in Gdynia, Expanding Poland’s Hydrogen Infrastructure”, https://www.indexbox.io/blog/orlen-opens-seventh-public-hydrogen-refuelling-station-in-poland/
17. ORLEN S.A., „ORLEN przyspiesza w produkcji wodoru. Hub w Szczecinie zbuduje polska firma”, komunikat prasowy, maj 2026, https://www.orlen.pl/pl/o-firmie/media/komunikaty-prasowe/biezace/2026/Maj-2026/orlen-przyspiesza-w-produkcji-wodoru-hub-w-szczecinie-zbuduje-polska-firma
18. DolinaOZE.pl, „ORLEN buduje wodorową potęgę. W Szczecinie rusza przełomowa inwestycja”, https://dolinaoze.pl/hub-wodorowy-w-szczecinie/
19. Gramwzielone.pl, „Hub wodorowy w Szczecinie wyprodukuje 90 kg H2 na godzinę”, https://www.gramwzielone.pl/woddor/20359793/hub-wodorowy-w-szczecinie-wyprodukuje-90-kg-h2-na-godzine
20. Radio Szczecin, „Orlen inwestuje w wodorowy hub w Szczecinie”, https://radioszczecin.pl/1,505193,orlen-inwestuje-w-wodorowy-hub-w-szczecinie
21. TransInfo.pl, „Orlen wybuduje w Szczecinie za 75 mln zł hub wodorowy. W tle autobusowe plany SPAD”, https://transinfo.pl/infobus/orlen-wybuduje-w-szczecinie-za-75-mln-zl-hub-wodorowy-w-tle-autobusowe-plany-spad/
22. ORLEN S.A. / Global Hydrogen Review, „ORLEN opens hydrogen refuelling station”, https://www.globalhydrogenreview.com/hydrogen/03062026/orlen-opens-hydrogen-refuelling-station/
23. Klaster Technologii Wodorowych i Czystych Technologii Węglowych, „H2 – nośnik energii przyszłości na Pomorzu” (nawiązanie do „Polskiej Strategii Wodorowej do roku 2030 z perspektywą do 2040 r.”), https://klasterwodorowy.pl/h2-nosnik-energii-przyszlosci-na-pomorzu,159,pl
24. Pracodawcy Pomorza, „Chcą łączyć offshore z wodorem”, https://pracodawcypomorza.pl/2023/12/07/chca-laczyc-offshore-z-wodorem/
25. Klaster Technologii Wodorowych i Czystych Technologii Węglowych, „Pomorska Dolina Wodorowa”, https://klasterwodorowy.pl/pomorska-dolina-wodorowa,53,pl
26. Portal wodorowy / H2Poland.eu, „Pomorska Dolina Wodorowa”, https://h2poland.eu/pl/kategorie/doliny-wodorowe/pomorska-dolina-wodorowa/pomorska-dolina-wodorowa/
27. ORLEN S.A., „ORLEN opens its seventh hydrogen refuelling station, located in Gdynia”, czerwiec 2026, https://www.orlen.pl/en/about-the-company/media/press-releases/current/2026/June-2026/orlen-opens-its-seventh-hydrogen-refuelling-station-located-in-gdynia
28. ZielonaGospodarka.pl, „Wodór blisko morza. Orlen otwiera stację H2 w Gdyni”, https://zielonagospodarka.pl/wodor-blisko-morza-orlen-otwiera-stacje-h2-w-gdyni-22977
29. Inżynieria.com, „Plany Orlenu: wodór we Włocławku, w Trzebini i Płocku”, https://inzynieria.com/paliwa/wiadomosci/59388,orlen-szuka-wykonawcy-wodorowego-hubu
30. CORDIS / European Commission, „Clean Refinery Hydrogen for Europe | REFHYNE | Project Fact Sheet | H2020″, https://cordis.europa.eu/project/id/779579
31. PowerMag, „Shell Starts Up 10-MW REFHYNE Hydrogen Electrolyzer, Eyes Expansion to 100 MW”, https://www.powermag.com/shell-starts-up-10-mw-refhyne-hydrogen-electrolyzer-eyes-expansion-to-100-mw/
32. REFHYNE Project, „Clean Refinery Hydrogen for Europe”, https://www.refhyne.eu/homepage/
33. CORDIS / European Commission, „REFHYNE II Project description”, https://cordis.europa.eu/project/id/101036970
34. NS Energy Business, „REFHYNE 2 PEM Hydrogen Electrolyser, Germany”, https://www.nsenergybusiness.com/projects/refhyne-2-germany/
35. EnergiesMedia, „Shell moves forward with Refhyne II, planning a 100 MW hydrogen electrolyzer at its Rheinland site”, https://energiesmedia.com/shell-moves-forward-with-refhyne-ii-in-germany/
36. Clean Hydrogen Partnership, „REFHYNE”, https://www.clean-hydrogen.europa.eu/projects-dashboard/projects-repository/refhyne_en
37. Rejestr.io / Fundacja Moje Państwo, „RAFINERIA GDAŃSKA – kapitał zakładowy”, https://rejestr.io/krs/204527
38. Bankier.pl, „PKN Orlen: 30 proc. udziałów Rafinerii Gdańskiej trafi do Saudi Aramco do 20 grudnia br.”, https://www.bankier.pl/wiadomosc/PKN-Orlen-30-proc-udzialow-Rafinerii-Gdanskiej-trafi-do-Saudi-Aramco-do-20-grudnia-br-8447807.html
39. ORLEN S.A., Raport bieżący nr 86/2022, „Podpisanie umów z Aramco Overseas Company B.V. w ramach finalizacji realizacji środków zaradczych…”, https://www.orlen.pl/pl/relacje-inwestorskie/raporty-i-publikacje/raporty-biezace/2022/04/Raport-biezacy-nr-86-2022
40. HydroNews, „CINEA green light for funds for Shell’s REFHYNE 2 project, which will install a 100 MW PEM electrolyser in Germany”, https://www.hydronews.it/en/cinea-clears-funds-for-shells-refhyne-2-project-which-will-install-a-100-mw-pem-electrolyser-in-germany/
41. Hydrogen Fuel News, „More green hydrogen on the way for Shell, with REFHYNE II set to kick off”, https://www.hydrogenfuelnews.com/green-hydrogen-shell-refhyne2/8566310/

---