GEN-H i Hycamite planują w fińskiej Sunili elektrownię bilansującą o mocy 200–300 MW, wykorzystującą wodór produkowany z gazu ziemnego w procesie pirolizy metanu. Projekt jest dopiero na etapie MoU i studium wykonalności. Sprawdzamy, co wiadomo o jego skali, bilansie energetycznym, technologii Hycamite, magazynowaniu wodoru i ekonomice przedsięwzięcia.
Projekt w Gaju Oławskim wchodzi w nową fazę: Sungrow dostarczy elektrolizery PEM o mocy 21 MW do instalacji Promet-Plast, realizowanej przez ELQ S.A. za blisko 447 mln zł z wsparciem z KPO. To skok skali dla polskiego rynku zielonego wodoru, łączący OZE, magazyn grawitacyjny 35 MWh i realne wyzwania ekonomiczne oraz regulacyjne RFNBO.
Promet-Plast Dowiedz się więcej »
Przekształcenie kawerny solnej w Huntorf na magazyn wodoru to dla Europy kamień milowy, ale też lekcja pokory inżynieryjnej. Projekt EWE i Bilfingera pokazuje, że sama geologia to za mało – kluczem stają się skomplikowane instalacje powierzchniowe, od sprężarek po technologię osuszania H2Dry. Czy polskie magazyny w Mogilno i Kosakowie mogą pójść tą samą drogą? Sprawdzamy, co niemiecki projekt realnie oznacza dla polskiego sektora gazowego i operatorów przesyłowych.
Bilfinger Dowiedz się więcej »
Budowa instalacji wodorowej o mocy 20, 100 czy 300 MW to nie tylko zakup elektrolizera. Za projektem stoi rozbudowana warstwa inżynieryjna: koncepcja technologiczna, dokumentacja projektowa, pozwolenia, infrastruktura i integracja z zakładem przemysłowym. Na przykładzie projektów WAL Lubmin, HYROS Rostock, UPHY LARGE, SALCOS, GET H2 NUKLEUS i Power-to-Gas Riga pokazujemy, jaką rolę w tej niewidocznej części łańcucha inwestycyjnego pełni convex ZT GmbH.
OMV buduje w Austrii instalację elektrolizy o mocy 140 MW, która ma produkować do 23 000 ton wodoru rocznie. UpHy Large ma dostarczać wodór do rafinerii w Schwechat rurociągiem o długości około 22 km. Wartość projektu szacowana jest na 600–700 mln euro.
To jednak nie tylko kolejny duży projekt zielonego wodoru. UpHy Large pokazuje, jak wygląda próba przemysłowego wdrożenia wodoru: kto będzie jego odbiorcą, skąd pochodzi energia, jak rozwiązano transport, ile kosztuje infrastruktura i w jakim stopniu projekt opiera się na finansowaniu publicznym.
Analizujemy również wcześniejszy 10-MW elektrolizer OMV, doświadczenia z jego uruchomieniem, wymagania RFNBO oraz ryzyka związane z realizacją instalacji 140 MW. We wrześniu 2026 roku z projektu wycofał się Masdar, który wcześniej miał objąć 49% udziałów.
**UpHy Large to więc nie tylko 140 MW elektrolizy. To konkretny przykład tego, jak europejski przemysł próbuje zbudować cały łańcuch wartości wodoru – od energii i elektrolizera aż po jego wykorzystanie w rafinerii
OMV UpHy Large Dowiedz się więcej »
Onuba to jeden z największych projektów zielonego wodoru rozwijanych obecnie w Europie. Instalacja w Huelvie ma produkować około 45 tys. ton wodoru rocznie, a wartość pierwszej fazy przekracza 1 mld euro. Projekt wszedł w 2026 r. w fazę budowy mimo trudnego otoczenia dla europejskiego wodoru.
Sprawdzamy, kto ma odbierać wodór z Onuby, na czym opiera się model inwestycji, jakie znaczenie mają publiczne dotacje i połączenie z przemysłem oraz czego nadal nie wiadomo o technologii i kontraktach offtake. To właśnie te szczegóły pokażą, czy Onuba jest kolejnym dużym projektem wodorowym, czy przykładem modelu, który może rzeczywiście funkcjonować komercyjnie.
Moeve Onuba – pierwsza faza Andaluzyjskiej Doliny Zielonego Wodoru Dowiedz się więcej »
**H2APEX i Lhyfe rozszerzyły współpracę, w ramach której Lhyfe dostarczy H2APEX do 100 ton certyfikowanego wodoru RFNBO rocznie przez najbliższe dwa lata.** Sama transakcja jest niewielka, ale dobrze pokazuje problemy i mechanizmy rozwijającego się niemieckiego rynku wodoru.
W tej analizie sprawdzamy, co rzeczywiście stoi za porozumieniem: kondycję finansową obu spółek, skalę ich obecnej produkcji, różnicę między mocami projektowanymi a faktycznie działającymi instalacjami oraz znaczenie projektów H2APEX w Lubminie i Rostocku. Szczególną uwagę poświęcamy przejęciu projektu po niewypłacalnym HH2E oraz pytaniu, które wciąż pozostaje kluczowe dla całego rynku: **ile z europejskich „gigawatów zielonego wodoru” jest już realną produkcją, a ile pozostaje jeszcze projektem na papierze?**
W Rafinerii Gdańskiej powstaje elektrolizer o mocy 5 MW, który ma rozpocząć produkcję zielonego wodoru w połowie 2027 roku. Za realizację inwestycji w formule EPC odpowiada Electrum, a instalacja ma produkować około 85 kg wodoru na godzinę na potrzeby transportu. Projekt jest jednocześnie kolejnym etapem programu PureH2, w ramach którego wcześniej powstała infrastruktura oczyszczania, sprężania, transportu i tankowania wodoru.
W tym case study sprawdzamy, czym rzeczywiście jest gdański projekt, kto może być odbiorcą produkowanego wodoru, jaki jest jego aktualny status oraz jak wypada on na tle innych inwestycji ORLEN-u i dużych europejskich elektrolizerów, takich jak REFHYNE II w Niemczech. Analizujemy również ekonomikę zielonego wodoru, znaczenie projektu dla Pomorskiej Doliny Wodorowej oraz najważniejsze informacje, których inwestorzy nadal publicznie nie ujawnili.
W Lingen w Niemczech zakończono instalację przemysłowej turbiny Kawasaki L30A klasy 30 MW, przygotowanej do pracy na 100% wodorze. To jednak nie jest jeszcze dowód komercyjnej gotowości technologii — przed projektem najważniejszy etap: rozruch i testy rzeczywistej pracy z wodorem oraz zmiennymi mieszankami H₂ i gazu ziemnego. Lingen jest przy tym czymś więcej niż pojedynczą turbiną. Na jednym obszarze rozwijany jest cały łańcuch gospodarki wodorowej: produkcja H₂, infrastruktura przesyłowa, magazynowanie oraz jego wykorzystanie w przemyśle i energetyce. Sprawdzamy, co faktycznie udało się już zbudować, jakie problemy techniczne rozwiązano i czego projekt wciąż jeszcze nie udowodnił.
Turbina wodorowa H2GT-Lingen (RWE / Kawasaki) Dowiedz się więcej »
Hamburg uruchamia kolejny element swojej infrastruktury wodorowej. H₂-Connector połączy projekt elektrolizera w dawnym kompleksie elektrowni Moorburg z lokalną siecią HH-WIN oraz niemieckim wodorowym Kernnetz. Instalacja ma umożliwić przesył do 360 tys. Nm³ wodoru na godzinę w kierunku Hamburga i 200 tys. Nm³/h w kierunku sieci transportowej.
Za projektem stoją konkretne inwestycje przemysłowe – od produkcji miedzi i stali, przez przemysł chemiczny, po logistykę portową i lotnictwo. Jednocześnie Hamburg staje przed kluczowym pytaniem dla całej europejskiej gospodarki wodorowej: czy infrastruktura powstanie szybciej niż rzeczywisty popyt na wodór? Analizujemy, kto może zostać odbiorcą H₂, jak działa H₂-Connector i dlaczego dawna elektrownia węglowa w Moorburgu staje się jednym z ważniejszych węzłów niemieckiej transformacji energetycznej.
W taki sposób Hamburg buduje serce swojej wodorowej sieci przemysłowej Dowiedz się więcej »
Kassø ma już czwartego odbiorcę e-metanolu. OMV wykorzystuje produkt z duńskiej instalacji w rafinerii Burghausen do produkcji biodiesla, pokazując, jak regulacje RED III i wymogi RFNBO zaczynają tworzyć realny popyt na produkty oparte na zielonym wodorze. To ważny przykład przejścia Power-to-X od demonstracji do rzeczywistych łańcuchów dostaw.
OMV – Kassø Dowiedz się więcej »
Nowa era wodorowego transportu? Toyota, Daimler Truck i Volvo budują zintegrowany ekosystem
Przez lata rozwój ciężarówek wodorowych (FCEV) tkwił w martwym punkcie z powodu klasycznego problemu „jajka i kury”: operatorzy nie kupowali pojazdów bez stacji, a inwestorzy nie budowali stacji bez gwarancji floty na drogach. To ma się jednak zmienić. Jak poinformowano na początku września 2026 roku, Daimler Truck, Volvo Group i Toyota Motor Corporation wraz z kluczowymi graczami energetycznymi (m.in. Bosch, Air Liquide i TotalEnergies) łączą siły, by stworzyć pierwszy w pełni zintegrowany europejski ekosystem wodorowy.
Toyota i Scania łączą siły, by przetestować ogniwa paliwowe trzeciej generacji w realnych warunkach logistycznych. Czy nowe partnerstwo to przełom w europejskim transporcie ciężkim, czy jedynie ostrożny eksperyment w cieniu wciąż niedojrzałej infrastruktury wodorowej? Sprawdź szczegóły najnowszej współpracy gigantów, analizę rynkowego otoczenia oraz wyzwania, przed którymi stoi zeroemisyjna logistyka.
Toyota i Scania łączą siły w wodorze Dowiedz się więcej »
